Sıtma nöbetleri

Buzdağları kırılıyor içimde
Üşüyorum bedenim içinde
Cam kırığı parçalar kesiyor
Çizik çizik yürek yüzlerim

Şubat zemherisinde volkanlaşıp
Temmuz kusuyorum cehennemi
Pervaneyim ateşin karanlığında

Esrik bir sevda esiyor uzağımda

Gece boyuyorum aysız yıldızsız
Bütün sokak lambaları sönük
Yer ölüm kadar sessiz ve ıssız
Korkusuzluğuma yeniliyorum

Ellerim titriyor bir mum alevinde
Parmaklarımın arsında sızıyorsun
Bedenime yayılıyor nefesin ılık ılık

Gelip gelip geçiyorsun yakınımdan

Diken diken saçlarım mezar arası
Gözlerim yuvasına sokulu hançer
Ayaklarım betonda prangalanmış
Tarifi mümkünsüz ağırlık içindeyim

Kalbimi sıkıyor bir el avucuna almış
Kan durmuş damarlarımda akmıyor
Ciğerlerim demirci körüğü köründe

Nefesini alıyorum nefes alamıyorum

Güller soluyor dallar kuruyor
Kuruyor derya deniz çöl oluyor
Dağlar tuz buz olup iniyor düze
Taşlar dikilip kalkıyor yüz yüze

Tartılıyorum meçhul bir yerlerde
Terazinin bir kefesi yerde biri gökte
Düşüyorum inip kalktıkça seyrinde

Uçuyorum havada kanatlarım yerde

Ahmet Coşkun