ŞİİR

Ben şiir diyorum: şiir.
O: “Şiir nedir?” diyor.
“Şiir mi nedir?”
Anlatayım da dinle, bayım.
Şiirin her şey olduğunu,
tek kelimeyle noktalamayacağım, bilesin.
Şiirde yaşanmışlık vardır;
yani doğumdan ölüme,
bir uçtan bir uca dünya.
Yok, yok, yanlış söyledim;
hatta mâsivâ.

Mesela:

Sabahattin Ali’nin
Kürk Mantolu Madonna’sında tutkulu bir aşk.
Virginia Woolf’un
feminizm ayaklanmasındaki çığlık.
Ya da
Sylvia Plath’in
kıtalar arası Sırça Fanusu.
Maksim Gorki’nin
Anası.
Kafka’nın
“beş para etmez” dediğin aforizması.
Halil Cibran’ın
kendinden göçmüşlüğü;
belki bir kişilik arayışı,
ya da öyküleştirdiği
on sekizlik kızın papaza tutsaklığı.
Tolstoy’un
Dirilişi mi desem,
yoksa ölüp ölüp dirildiği mi?
Hurşidbanu Natavan’ın
özgürlüğe uçarken kırılan kanadı.
Füruğ Ferruhzad’ın
nakış nakış işlediği
acının her hâli.
Cahit Sıtkı’nın Otuz Beş Yaşı.
Orhan Veli’nin düştüğü dehliz.

Yani şiir:
Efkan Ötgün’ün koca bir dünyayı
anlatmak isteyip de
dizelere sığdıramadığıdır şiir.

Ama şimdi tek kelimeyle noktalayacağım;
dikkat et:

Şiir:
Mehmet Âkif’in İstiklâlidir.
İstiklâli.

Ki bazen şiir bir ülke yaratır.

Şimdi anladın mı
şiir nedir?

Efkan ÖTGÜN