Bir çocuk ağlıyor
Üstü kir pas içinde
Göz yaşları şelale gibi akıyor
Elbiseleri yırtık
Uzakta oyun oynayan
Yaşıtlarına bakıyor
Oda çocuk lakin
Çocukluğunu yaşıyamıyor

Kimse sormuyor çocuğa
Neden ağlıyorsun
Annen baban varmı
Yoksa yetimisin
Adını bile sormadan
Bir ön yargıyla
İtilip kalkılıyor çocuk
Çocukluğu elinde alınıyor

Boynonu büküp kenara çekiliyor
Eliyle toprağa alamadığı
Oyuncağın resmini çiziyor
Yada geçtiği her hangi bir sokakta
Bir oyuncakcı görse
O resmini çizdiği oyuncağa
Elini sürmeden dokundurmadan
Öğle uzakta bakmakla yetiniyor

Kimse bilmiyor yerini yurdunu <l
Karanlık çökünce kayıplara karışıyor
Köprü altındamı yoksa parktamı yatıyor
Kimse bile sorgulamıyor
Bu toplumun bir kanayan yarası
Dünya var olduğunda bu yana
Değişmiyor yürek acıtan manzara