Kim öğretecek bana yarına gülmeyi
Kim öğretecek bana bi sepet dolusu samimiyeti
Kim götürecek şu korkuya titrek ayakları
Bir adım bile atmaya acizken o muhteşem zirvelere
Kim götürecek söyleyin benim agzim açılmayı daha bir yaşına basmadan birakmisken

Zamana güvendim önce beklemeliydim direndim soluklarim bile derinden
Hazza inandım sonraları kuş kanatları zevk kahveleri uzak bakışları limanlarına
Bi yalnizlik doyurmaliydi irade mi iradesi güçlü sezisi kuvvetli lideri kendinin
Beceremedim şimdi kim kurtarır beni tutsak zincir düşüncelerden

Milyar insan var tamam görüyorum
Milyar yaşam var özel olmalı biliyorum
Ama hangisi o kadar güzel
Ama hangisi bi o kadar mutlu
Hangisini takip etmeli
Örnek verin bulamıyorum

Ölulerim cogaldi
Farkindalik netlestirir bedenimi
Hissiyatim gökyüzü
Şu aralar yaprakları bile kıskanır halde
Rüzgarı annesi bildim derimdeki tüylerimin
Yağmuru gözledim nemini ozledim yine
Gunduzlerim eskidi gecelerim bile benden uzak
Yakın sesleri duyalı bir uzak asır geçmiş gibi
Buyutmeyi iyi ogretirken hayat
Kucultuyordu oysaki

Gitmeliyim biliyorum burası bana göre değil kuralları oluruma eğilir
Düzeltmiyor sefilligi
Yaşam dileklerimi yüceltmiyor
Ama nerdesiniz saklanmış olun lutfen ve şimdi söyleyin yerinizi
Yanınıza gelmek istiyorum
Kim söyleyecek yerinizi?