Dış kapının
Dış mandalına takılı kaldı umutlarım
Pervasız düşlerim gündüze gebe
Yazacağım tüm endamlı cümleler seninle gitti
Gitmeler kaldı senden geriye

Koştum
Koştum
Ardından esip savurdum
Rüzgarlarım toy
Fırtınalarım çelimsiz
Yalnızlık kaldı avuçlarımda
Kimsesiz

Destursuz gidişlerine gömdüm feryadlarımı
“Tırnak altında can kalır” derle ya!
ben o canı sana sakladım.

Hayallerimi kireçledim
Hasretin vebası bulaşmasın eteklerime

Saf bir ahenkle
Hüznümü efkârla yoğurur sesin

Kırlangıçlar göç eder
Kulaklarımı okşayan sedasıyla
Ruhumun dehlizlerinde

Katıksız ve içten
Cansız bir kitleye
Dönüşür bedenim
Zaman içinde
Yavaş yavaş sıyrılıp savrulan

Gün ağarmadan önce ufuktan
Gözlerimin lal ışıkları
Çakmak çakmak dağıtır sis bulutlarını

Yeşil dallı fistanının üstünden
Beyaz duvağı semaya yükselir Uludağ’ın

Beyhude midir bekleyişler
Uzanan yol kıvrımlarında iç çekerek

Bulutlar mı öfkeli
Yağmurlar mı sakin..
Yada; sorarım sizlere
su mu söndürür ateş gibi öfkeyi?

…türkmenkızı…3-12-2016

Hatice Türkmen Yurtseven