Bahardır mutlu eden insanı
Çöle yağmur güle bülbül
Aşiyana adım atan serçedir.

Bakarsın şöyle yeşil olmuş böyle yeşil olmuş
Sararıncaya kadar seni mutlu eder tümceler
Çok şiir yazılır redifi kafiyesi
Gül yaprağına yazsan da
Çemene ayak bassan da
Bir nefes bahar kokusunu anımsatmaz

Gülden baharı öptüler
Süzüldü imbiğinden kainatın
Ruhu huşu içinde sarhoşluk kapladı
Sana ait olan hücrelerin
Okşuyor şimdi sabah yellerini

Zeytin dallarını evi gibi kollayan
Sümbülden taç yapıp yarine yollayan
Sürmeli gözlü güvercinler
Öpüyor her gece baharı

Sırma saçlı annemiz
Yeşil saçlarını saçıyor
Mahlukatın sofralarına

Meşeden gelir oyması gelinin
İlk çeyizi ilk göz ağrısı hep bahardır
Anneler bekler yavrularını
Yavruların gelişi bahardır

Zamanın endişesi
Hoyrat bir hançer gibi
Şaire yüklenir
Sevda da hasret de bahardır.

Gam çeker yiğitler
Cigara dumanına
Sevdiği güle silüet çizer

Şu dağlarda garip çoban gezer
Ellerinde gülbahar
Mis kokusunu bırakır keçi
Acem kızına misk olsun deyü

Kırgın bulutlar arasında
Mihenk taşlarında
Dualar altında
Ruhlarına fatiha bekler
Ecdad babalar atalar

Onlar sevdayı mızrap eyleyip
Yarın kakülüne oruç tutup
Hayr ı islam ile niyetlenip
Aşka kanat çırapnlarındır
Bahar...