HÜKÜM VERELİM

Dağılmıştı tutunduğumuz hayatın ipi.
Yaşamımızın
hangi istikrarla süreceği mechulken
artık insan ilişkilerinde
hüküm verelim birbirimize.
Hayati değerlere çizilen dar uzun yolları
kusulan asılsız nefretleri konuşalım yüz yüze.
İnsani davalarımız kocaman olmuşken
bizler, hep yorgunluklarımızla sürüneceğiz.
Neden bu kin? Neden bu şiddet?
Hadi, içimizdeki zehri kusalım.
Kimseyi küstürmeden
geçmişin acı izlerini toprağa gömelim.

Kaybolan zamanda
çaresizlikler kat kat büyürken
nefesler, kırık yüreklerle zaman geçirmişken
takvimler,
aylardan yirmi iki nisan gününü gösterirken
çırpınan yüreklerin haykırışları
yaşanan acının rengini anlatıyordu.
Sevginin gücü kör zihinlere merhem olurken
kırılan dalların,
içimizde ezilen hücrelerin ağırlıkları
üstümüze yapışıyordu.

Yer kabuğunun olağanüstü gücünü
nehrin kıyısındaki yalnızlığımızla duyumsayarak
ağırlığımızla taşıyorduk.
Bundan sonra istiyorum ki:
İnsanlık adına değerlerin arttığı,
yüreklerdeki acıların sona erdiği,
içimizdeki kara bulutların dağıldığı,
musmutlu günler yüreklere serpilsin.
Çok iyi bilinmelidir ki,
kitap ile bütünleşmeyen yürekler
gelecekte aydınlık günlere kavuşamazlar.
Kitap en güzel ve en yakın yoldaştır bize...

Mehmet ÖKSÜZ