2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
737
Okunma
hiç bir iz kalmasın istiyorken gözlerinden
ağır, ağır işledin adını damarlarımın gergefine
alışkın değildim gitmeye, sen arkamda kalırken
her şeyi öğretmişti de bir bunu öğretmemişti annem
İstanbul da dönmüştü bana sırtını
gülmüyordu, parlamıyordu gözleri eskisi gibi
ne bir derman sebepsiz yorgunluğuma
ne de bir merhem kanayan yarama
sen yalnızca...
ağlatan sonlar yakışır bundan sonra bana
ve kimsenin anlamadığı kara yazılar alnıma
hiç bir şey değil, hiç kimse değil
sen yalnızca…
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz