Bu kaçıncı Leyla sevilip de terk eden?
Bu kaçıncı çöl aşamadığım?
Yanan benim içten içe, haberi yok benden
Doğrudur dolup da taşamadığım

İlk, tek ve son değil bu ayrılık mevsimi
Artık bu yürek kendine kul, aşka kül, aşka küs
Son ocak sönüp son ezan okunurken matemi
Tenime kadar yaşayayım ki geç olsun güz

Aksın bütün sözlerin yüreğinden yüreğime
Yaralasın, ağlatsın beni geceden geceye
Yaşayacak matemimiz olsun dünden kalan
Yeter ki günün birinde gel, gerisi yalan

Zaman, ağlatır gönlümü zaman zaman
Yüzün yakar içimi, hüzün kaplı kalbim
Bana her yer ayrılıklar şehri, yok bir derman
Acıya talim, zaman zalim, yaşıyoruz sağ salim

Rüyamda görebildim yüzünü
Hasret kalmışız beraber gülmeye
Takvimler unutturmuş bize sevinci
Başlasın dedim hikâye; yeni, yine, yeniden
Ağlamaya devam edelim kaldığımız yerden

Al dedi, git dedi götür benden bu kalbi
Bir daha gelme dedi
Yüz yüze göz göze gelmemeliydik belki
Çektiğin acılar kalbime değdi

Al dedi, git dedi götür benden bu kalbi
Uykumu bölme dedi
Gözyaşlarında erimemeliydi geceler
Yok bu öykünün dengi