yine geçen buruk bir Mart ayı
ve sensizliğe kadeh kaldırıyorum
gölgem benle bir olmuş
zifiri karanlıkta kurulu sensizlik sofrasında
bana sırdaş oluyor...

soğuk bir duş almaktan değil de
soğuk bir düş görmekten bıktım
sanki geçmeyecek acılara
geçecek diye kendimi avutur gibiyim...

gözlerim kan çanağı kıpkırmızı
gözyaşım boş bardağı bile doldurmaz
halsizim huysuzum
belki de yaşamak istemiyorumdur
ölümü bu kadar istemek doğru mu sence?

kapı kapalı pencere kapalı ve dört duvar
sanki kalabalık içinde yalnızım
ses seda çıkmıyor karanlıktan
sanki aydınlığa küsmüş de haberim yok
üşüyorum ama üstümü örtecek bir tek
sensizlik kaldı...

ayağımı sensizliğe göre uzatıyorum
sert duvarlara yaslanıp
yine ağlıyorum amaçsızca
belki geçer diye...

bir buruk Mart ayı ve
bana düşen sensizlik payı...

Samet Akçar