ben her baharda
tan yeri ağarırken
bir anda uyanırım uykudan

doğarım güne binbir umutla
açarım ellerimi semaya
şükrederim Tanrı’ya
duamı ederim
sonra açarım penceremi
derin derin nefes alarak
etrafı seyre dalarım
bakarım sonsuz ufka doğru

güneş sıcacık gülümsemesiyle
hemen ısıtır içimi ışığını saçarak
çağırır beni dışarıya göz kırparak

toplarım dağınık saçımı başımı
giyerim spor kıyafetlerimi
takarım ela gözlerime
güneş gözlüklerimi
kafamda şapka kulağımda kulaklık
açarım telefonumdan TRT Nağme’yi
büyük bir keyifle çıkarım dışarıya
yürürüm mavi bir gülüşe doğru

merhaba derim her yeni doğan güne
yolda her gördüğüm güzellikleri selamlarım ahenkle
çocukluğumdan kalma tebessümümle

hayata yetişme telaşı içinde
giderim Atakum sahilinde yol boyu
bir tarafım da mavi deniz kokusu
bir tarafım da yeşil çimen kokusu
başımı döndürür mest eder gönlümü
bahar rüzgarıyla savrulur
sonbaharda ak düşen saçlarım
bir o tarafa bir bu tarafa

ben her baharda
bir başka ben olurum
doyamam seyrine baharın

umudun mavisine bakarken sahilde
kanat çırpan martıları görürüm
içimde uçmak isteyen beyaz bir kuşu
ansızın uçururum gözlerimin göğünde
mavi gök şenlensin diye
mutluluk ararken düşlerimde
gözlerim gözlerinde
şarkılar söylemek gelir içimden

ben her bahar
denize bakan evimin balkonunda
çay kahve içip oturmalıyım eşimle dostumla

çiçek olup açmalıyım renk renk
deniz olup coşmalıyım dalga dalga
anılar canlanmalı gözümde bir bir
yine çalmalı radyoda o eski şarkılar
dokunmalı gönül telime o mahur besteler
ruhumun derinliklerine bedenime
çökse de hüzünlü bir ikindi yorgunluğu
ben her bahar çiçek açarım
gönlümce gönülden severek

AYLA CERMEN TÜFEKÇİ / 13.05.2017