Yüzü güneş yanığı, parmaklarında nasır
Yüreğinin yarısı sevdiğine münhasır
Omzunda orak tırpan, elinde sepet hasır
Geçimini topraktan sağlıyordu Karatürk

Hatır, gönül bilirdi, incitmekten kaçardı
Gülerken yanağında menekşeler açardı
Körelmiş zihinlere şerareler saçardı
Engin bilgi selinde çağlıyordu Karatürk

Bu adam benim babam, severdi özveriyle
Fiske vurmazdı ama döverdi sözleriyle
Kızınca kaş altından süzerken gözleriyle
Göğsümü pare, pare dağlıyordu Karatürk

Sen küçük yüreğimde eşi olmayan devdin
Uğrunda yandığını kim bilir nasıl sevdin
Ona kavuşmak için neden bu kadar evdin
Her duaya vuslatı bağlıyordu Karatürk

Bin dokuz yüz yetmiş üç Mayıs’ın yirmi biri
Canının yarısıyla doldurmuştu kabir’i
Aynı sine ruhunu gömerek diri, diri
Her bahar için, için ağlıyordu Karatürk

Sevdasını yok sayıp yıkamadı bendini
Çocukları uğruna feda etti kendini
Tükenmeyen özlemle ecelin kemendini
Uğrun, uğrun niyazla yağlıyordu Karatürk

Otuz bir aralıktı, hava soğuktu yine
On yedi sene sonra kavuştu sevdiğine
Ötesi bilinmeyen iğnenin deliğine
Belki de mutlulukla zağlıyordu Karatürk


Zağlamak :Akıp gitmek.