Gözlerin yakamozlarıydı gecelerimin
Pırıltılar saçan zifiri karanlıklarıma
Çırpınırken derinliklerinde umutsuzluk okyanuslarının
Sürükledin beni usulca kıyılarına...

Çıkılması zor dağlarında yüreğimin
Meltem oldun estin yamaçlarıma
Yağmuru oldun kurumuş sevda bahçelerinin
Gül olup açtın çiçeksiz dallarımda...

Korktum, alışkın değildim, sunduğun güzelliklerden
Uzaktan seyrettim bakıyormuş gibi seraba
İnanamadım gerçek miydin, hayal miydin, neydin?
Her dem yanıt aradım yeşeren sorularıma...

Sıyrılıp çıkmalıydım gölgesinden soruların
Hayal de olsan gerçekte varmalıydım sonuca
Bıraktım yüreğimi akışına gözlerinin
Götürecekti beni aradığım yanıta...

Sürüklendim aydınlığına yüreğinin
Tatmadığım meyveler sundun bana
Açtım kilitlerini bir bir kapıların
Keşfetmen için anahtarları verdim sana...

Şimdi yâr diyor ki: gitmelisin
Yar olup konuyor aramıza
O çok sevdiğin bahçelerin, güllerin
Miâdı doldu geldi çattı hazan sonunda...

Geriye kalan bu rüyamsı sevdadan
Bir avuç gözyaşı, kalpte bir çizik, bir dolu hatıra
Artık umutsuzluk okyanuslarına düşmeden
Yol alma vaktidir hep yeni ufuklara...

Yürek kırıklarla dolsa da her yeni bitişten
Teselli bulur hep kendi aciz aklınca:
Hiç farkına varmamış olmaktansa gizli bahçelerin
Tatmak bilinmedik tatları, kokuları doyasıya...


Yağmurî
14/05/2008