Yorgunluğu sinmişti hastaların.
Duvarlarına büyük hastanenin.
Adını anınca ruhum sıkıldı.
Nasıl biter zorlu yolun çilesi.

Sıkıntı bir randevu ile başlar.
Sabah erken sıralar beni bekler.
Ümitler yüzlerde donmuşta kalmış.
Acaba doktor nasıl koyar teşhis.

Muayene tahlil,röntgendir koştur.
Doktor ,hastaneye hemen yatış var.
Birden içimi bir sıkıntı basar.
Acaba tedavi ne zaman biter.

Hastaların dertleri sancıları,
Bekler arar hep hünerli elleri.
Hastalar dağ gibi yığılmış kalmış.
Sinirler yaydan beter çok gerilmiş.

Sorardım hep neden gülmez kendime,
Gülen bulunmaz mı doktor hemşire.
Hastaları bel ki anladım ama.
Personel neden hiç gülmez acaba.

On beş gün daima hastanedeyim.
İyi ki Allahtan refakatçıyım.
Neşeyi,gülmeyi hepten unuttum.
Aynalarda donmuş kalmıştı yüzüm.

Çok mu zor deyivermek bir günaydın.
Lütfen birazcık yüze gülümseyin.
Emeğinize sağlık yoruldunuz.
Ama inan ruhumu dondurdunuz.