Ki’ ben öle’siye yorgunum artık
Derin kırgınlıklarım var hayata
Afilli karanlık bir yerdeyim Mehlika
Kalabalıktan çoğalıyor artık yalnızlıklar

Mevsim hazan
Belki’de zaman ömrümün tam ortasında duracak
Saatler geri sayımda
Yaşıyoruz öyle Delice’sine Mehlika

Sahi..
Sahi insan neye bezer Mehlika
Buluta mı yağmura’mı ?
Denize mi ?
Gökkuşağına mı ?
Yoksa..yoksa
Gökteki bir göçmen kuşa mı?
İnsan dedikleri neden şaşar düşer Mehlika

Mesela ..
Kaç dil’de susar insan
Kaç bahar kaç kara kış yaşar
Sahi Mehlika söylesene
Sevdanın kaç tonu var
Sahi insan hangi renkte ağlar

Bir başak tarlasında boy verirken hayat,
Toprak ana verdiğni geri alırmış insan’dan
Keşkelere sarılıp neyselerle avunuruz
Gelip geçeriz bu dünyadan
Şimdi ömür hasat zam-anında Mehlika

Dedim ya Mehlika
Ömür artık son bağ bozumunda
Ölüm ne garip şey be Mehlika
Bir daha geceye şiirler yazamayacağım
Güneşi avuçlarına indiremeyeceğim asla
Ahh melika ah
Ben ölünce şiirler yarım kalacak zulamda


Günün birinde ölüm saracak beni de
Kara toprak örtecek tüm bedenimi
Gökten berrak yağmurlar. Yağacak Üzerime
Mesela Melika
Bi tuhaf Esecek rüzgâr
Tenim üşüyecek
Buz kesecek solum’daki Derin yar_a
Ve Ben
Seni anacağım Mehlika

Bahattin Delice