İşte Konya!

Aymanas’ta doğdum, mekanım orası,
Göbeğim Konya’da kesildi, vatanım orası.
Suyundan içtim kana kana, doyasıya,
Toprağını teptim, yorulurcasına, kıyasıya.
Tozunu yuttum, çamuruyla hemhal oldum,
Sıcağında kavruldum, soğuğunda bir hal oldum.
Sıkıldıkça; Meram’ı, Sille’yi seçtim,
Mukbil suyundan içtim, Çayırbağı’nı geçtim.
Akyokuş’a tırmandım, Konya’ya bakıp durdum,
Devasa ovada, yeşil şehir hayali kurdum;
Her yere beton oturtmuşlar kalıp kalıp…
Ruhsuzluk çökmüş, can evinden yakalayıp,
Sokaklar, caddeler bir şey söylüyor kulağıma;
“Mevlana, Şems, Konevi, bütün erenler,
El ele, gönül gönüle şehre hayat verenler,
Danışarak, imeceyle fikrini ortaya serenler,
Gönül yaptılar, ışık yaktılar, ruh kattılar…”
Arıyorum Konya, o eski günleri,
Ah çekiyorum, burnum sızlıyor derinden,
Bülbüller küsmüş, gül solmuş kederinden!
Arı bal yapmaz olmuş, çiçekler kokmaz olmuş,
Toprak boğulmuş, taşlar su tutmaz olmuş!

Kazım Öztürk 29 Eylül 2017