Şiir, iki bölüm olarak inşa edilmiş dizelerde. İlk bölüm; şu sözcükler ile dikkat çekiyor. ‘sevdamı boğuyor’, ‘giderken’, ‘şurama’, ‘cehennem sığıyor’, ‘hüzün’, ‘uykumu bölerken her gece yüzün’, ‘karanlık doğuyor’. Bu sözcük veya sözcük gruplarının şiirin kurgusuna yaptığı katkıyı ele alacak olursak ‘uyku’ sözcüğünün şiirin düşünce (felsefi) altyapısına manidar bir etkisi görülmekte. ‘uyku’ sözcüğünün arka planında hangi anlamlar saklı; ‘yatma hali mi yoksa ölme hali mi?’ Bu sorunun cevabını okura bırakıyor Şair. Elbette kendince bir anlamı var.

Kurgusal anlamda ilk bölüm için bahsettiklerimizi ikinci bölümün ilk iki dizesi ile bütünleştirirsek (‘- Sonunda can diye gördüğün düşü / Örtecek kürekler, farkında mısın? –‘) Şairin şiir içine serpiştirmiş olduğu anlamlara da kapı aralamış oluruz gibi geliyor bana. ‘gördüğün düş’, ‘örtecek kürekler’. Buradaki anlatım çok güzel. Özellikle ‘kürekler’ anlatımı. ‘Farkında mısın?’ diye sorduğu kişi üzerinden günlük hayata ilişkin çıkarsamalar yapabiliriz. Bu kadarı da fazla olabilir mi; düşünmekteyim. (Ve elbette bunlar tamamen kendi çıkarsamalarımdır; belki de Şair’in düşünleri ile hiçbir ilgisi yoktur. Bilinmez.)

‘İsmine aşk denen büyük şehir’ benzetmesi şiirdeki anlam ve vurgu bakımından iyi bir kullanım.

Kafiye düzeni olarak; ab / caca / dada – fb / eaea / gaga tercih edilmiş. Redif olarak ‘farkında mısın?’ bölümü seçilmiş. Ve bunların şiir boyunca hiçbir noktada sekteye uğramamış olması Şairin ‘Şiirine’ vermiş olduğu değere işarettir görüşündeyim.

6+5=11’li hece ölçüsü ile yazılmış olan şiir; okurda hayat bulması, yaşanılanı hissettirmesi, kafiye ve rediflerin mükemmele yakın derecede şiirde kullanılmış olması gibi etmenler ile kendini fark ettiriyor.

Çizgisinden hiçbir şey kaybetmeyen şiirinizi tebrik ederim Sevgili Yavuz Doğan.