Dün ,
Siyah beyaz resimlerini aradım eski masamda.
Mürekkepler dağılmıştı etrafa.
Camlarda eski tarihli bir gazete,
Her köşeye hüzün sinmiş,
Her taraf sensizlik kokuyordu.
Bir bir geçti gözlerimin önünden
Yıllanmış anılarımız.

Esmer bir adamla ,esmer bir gece dikildi
Aklımın diğer ucuna.
Düşündüm, düşündüm.
Ne güzeldi senin deniz gözlerin,
Deniz gibi düşünen engin yüreğin,
Deniz gibi özgürlüğe sevdalıydın sen.

Şimdilerde ölü kuşlar gibiyim,
Ne özgürlüğüm kaldı,
Nede özgürlüğe olan sevdam.
Kimbilir nerde o esmer adam.
Yenik düştüm her defasında
Kapımı çalan aşklara.
Denizlerin rengi değişti sen gideli
Bütün kuşlar öldüler mavi mavi
İçimde bir fırtına koptu ki
Tüm renkler gri oldu bundan böyle,
Maviler,yeşiller,pembeler bile.

Sen, esmer adam, gel geri
Uzat defterini kalemim öksüz kalmasın,
Rengimiz ölü mavi kuşlar gibi olsun.
Kulağımda seni seviyorum sözlerin,
Bana baksın mavi mavi 
Senin deniz gözlerin.

Oysa ben düşünüyorum;
Gidenler bir daha dönermi geri ?
Döner mi bu saçlar tekrar siyaha ?
Canlanır mı ölü mavi kuşlar yüreğimde oyy ?
Tut ki uzandı defterin kalemime,
Tut ki destan yazdı yüreğim yüreğine
Sevdamızdan kime ne ?

Tut diyordun ellerimden tut,
Nasıl tutacaktım nasıl ?
Prangalar paslanmıştı bileklerimde.
Sev diyordun yüreğimden sev,
Nasıl sevseydim söyle...
Sevecek yürekmi koydular bende.
Gökyüzüne bakacak gözlerim bile yokken.
Söyle nasıl seveyim yüreğinden.
Bir gün canlanırsa ölü mavi kuşlar
O zaman severim seni,
Yüreğimden, canevimden .

Selma Akkaya