Hep bakardım,
Yalnızlığımda pencerelere
Perdeler örtük pencereler kapalı
Oysa ben bakardım,
Bir ışık görme umudu ile
Uzun uzun bakardım pencereye,

Görmek umudu var ya insanda
Bir umut işte öyle yalnız kalsanda
O ışıktır kapalı pencereye baksansda
Umutsuz hayat zindandır
Yaşanan ev yaban bir handır
Gözlerden akansa işte kırmızı kandır,

Görmemek korkusu var ya
İnsanı kör topal salar dışarıya
Sonra ayakları takılır bir halıya
Düşersin ya ahlar çekerek
Umutsuz kalırsın işte uzanan el olmasa
Hele düşünce koşan biri olmasa
Kimsesizlik duygusu yüreğe dolmasa
Kör topal şükredersin haline.

Görmek kapalı bir camın ardında
Kör bir kuyuya benzerdi umut
Oysa görmemin umdu idi
Gözlerinin şehrinden ışıkları görmek
Gözlerinin penceresinden bakmak
Gözlerinin hücresinde müebbet yemek
O umuttu beni kapalı camlar ardında bırakan
Beni kapalı camların ardında bırakan
Olan o umudu mahkum eden
Gözlerini görme umuduydu beni yaşatan…

Mehmet EMİN DAĞ
07 05 2017 /// sevgilerin şairi