Bir sabah vakti içime işleyen sabah ezanı , gözümde canlandırıyor tüm hakikati..
Sizlasa da bir tarafım onca yaptığım hataya sebebiyet verdiğim üzüntülere ve kırıp tekrar toparlayamayacagim kalpler beliriyor karşımda..
Kaçmak istesem kacamiyorum gözlerimi kapatıyorum yine o görüntü acsam yine o görüntü..
Yorgani daha fazla örtüp kurtulacagimi sanıyorum birazda olsa..
Kendimi kandirislarim , avunuslarim yüzüme bir bir vurulurmuscasina uykuma ambargo uygulanıyor sabahın en çıkmaz vaktinde..
Bir yandan nefsimi sorgularken bir yandan savaş veriyorum şeytanla..
Baş kaldiramadigim , ensemden indiremedigim şeytana dualar kalkan olsa da yetmiyor dua ederken bile bazen..
Aklımdan çıkmıyor benim kendimden bile beklemedigim ama yaptıklarım..
Engel olamıyoruz ya hani bazen özeniyoruz daha fazla daha fazla istiyoruz, yarını dusunmeyip gelişi güzel yasiyoruz, bunların oluşturduğu birikmisligi uzerimden bir türlü atamıyorum..
Nefsime güç ver , gözüme fer ver , kalbime kendimi ver Allahım..
Benim olan benliği kaybettim..
Şaştım yolundan, içimdeki ses hep fisildasa da susturdum ben olmadım..
Kendimle konuştum derman olmadım..
Sen duy beni Allahım..
İşiten gören duaları dergah i izzetinde kabul eden sensin..