Sonsuzluga seyyah

Zihnimin yorgun hazzında ilerliyordu vakit
İmtiyazlı bir bakış
Şemsiye gibi omuzumda göğün yorgun düşü
Ve elimde bir kaç acemi şairin hacimsiz beyiti

Gitmekte ömrüm kefensiz bir ağrının idrakine
İndirmekte yağmur düşlerini kederin
Bitkinliğin en dipsiz vurgunlarına

Güneşin yeşermesi yeşil ovada
Aldı götürdü gurbetimi
Yalnızlığımı yanındakilerin kim olduğunu
Öğrenince anlattı takunyaların hayhuyu

Kayboldu. düşlerim
Sallarken ellili yaşların yelpazesini
Tuhaf bir duygunun karanlığıydı
Ölümün kıyısından ağ atmak

Ne Yaseminin geceyi yırtan kokusu
Ne de karanlığın güneşe sonsuz vefası
Beni bu yeşil seccadenin
Hüzününden alamaz

Ve Fuzuli bir aşk uçurur ruhumuzu
Hoş bir hâyal bulma saadetine
Ve tomurcuklar tutulur
Rüzgarların Allah’ı zikrine

Sonra ben mutluluk üfleyecegim pencereden
Her mevsimin sensiz güzergahına

Ne korkarsın ölümden ey seyyah
Kabullen artık
Ömrün gölgesidir
Kara toprak