evet,
okunası bir şiir değildik belki seninle
dokunası bir utangaçlığın kıkırdayan heyecanı da olamadık
ama nedense, biz şarkılara dokundukça makamında nihavent
şarkılar bir o kadar hüzzamlaşıp gelir yine bize dokunurdu




sancılar dolusu kaldırımlardan süzülen yaş
adımları çoğaldıkça hiç bitmeyen telaş gibiydik
bir şehir kadar kalabalıktık oysa bir şehir kadar yalnız
ne yağmurları sağabildik kuraklığımıza bulutlardan
ne de sevişmelerimizin başladığı yerden düşlerimize sığabildik




ah be gülüm
baharı çiçek bir mevsim değildik belki seninle
yankısında bir dağın kekikleşmiş yamacıda olamadık
ne gölgesinde yatabildik teni kırışmış sevdamızın
ne de balçıkla sıvanmış güneşine sere serpe uzanabildik




önce yaprakları vurdular sarısından
biz sarardık
sonra boynu düşen kuşlar süpürüldü karasından
biz karardık
kıblemize göç olduk
göçer olduk
dağıldık



ey aşk
hiç bir dizesinde yutkunamasak ta hayatı
bir avuç zehri hüsrandı elinden içtiğimiz şiir…










ilhanaşıcımartikibinonyedi