belinden kavrayınca kalemi…akarsın bilmedik kaldırımlardan…tanıdık gelirsin aslında kendine…yine de ne yazacağını en çok ta kendin merak edersin…sadece “şiir işte” diyerek başlarsın yazmaya…yazarsın yazmasına ama aşka dair,sevgiliye dair bir çocuğunun daha olduğunu şiir bittiğinde anlarsın…önce adını fısıldarsın sonra da sarıp sarmalar, koklarsın…diğer çocuklarından gizlice daha da çok seversin belki de…hatta en sevdiğindir…ta ki perilerinin rahmine yeni bir şiir daha düşene kadar…


sonra ne mi olur…


yeni bir heyecan ve kasılmalar sarar dört bir yanını “her şiirde ve her aşk ta bir hayır vardır” dersin ve düşersin sayfaların isterik tenine… yazarsın, yazarsın ve anlarsın ki şiirde farklı vurgular olsa da kurgu aynı sevgiliye, aynı aşka ve aynı hüzünlü sona meyillenir…önceki şiirlerin kadar yalnız ve üşümüş hissedersin kendini ve önce sancılarından bir şişenin dibine sonra da hayattan cehennemin dibine tepetaklak düşersin …


.
…
.


aşk için ölmeyeli çok oldu
hatırlıyorum da
en son bu kurak şehre yağmur yağdığında sevişmiştik seninle
ve en çok ta sevişirken defalarca ölmüştük birbirimize



susuşlarımızda büyütürdük sesimizi
sustukça çoğalır, susadıkça da ılık bir nehir olup akardık içimizdeki yangınlara
sonbahar damlasa da saçımıza
yüzümüzde güneş, avuçlarımızda gelincikler açardı



bir mehtaba şiir olur savrulurduk
saklambaç oynadığımız harflere ebe
yaldızından sobelediğimiz yıldızlara hece
ve topladığımız tüm sabahlara da gece olurduk seninle



akşamdan kalma bir sabahın
tatlı bir yorgunluğu olurdu aşk omuzlarımızda
içtikçe güzelleşir, güzelleştikçe de damıtıp içerdik hayatı
ayyaş denizlerimizde sallanır, hıçkırıklarımızda tutunurduk aşka


.
…
.


bir şehir düşün şimdi
kalabalığında sessiz ve kimsesiz
ben gibi
benim gibi


bir de şiir düşün
ki
benim şiirden başka diyeceğim
sevgiden başka da giyeceğim hiç yoktur bilirsin…










ilhanaşıcımartikibinonyedi