Zifiri bir yokluğa ıslak doğmak
Polyanna güneşi mi lan bu
Giderek çöküyor
Azalıyor
Ben

Se
ni
derken
sanki
yavaşlıyor
dursaydı zaman
bir şeyler söylerdim
belki
neyin durduğunu bile anlamadan
geçti zaman, çoğaldı, iliklerime taştı
giderek kelimeler çözüldü, küçüldü dimağımda
kalan yerleri bir şeyler aldı dolduramadan

Sus
ma-ma
pat-lı-yor
mu-suskunluğum
kara kubbeyi yaran yıldırım gibi
kulaklarımda çatırdayan bu ses
tüm dehşetiyle
hatıralarım
param-parça
Dur-dur!
artık
bitsin
Böğürtlen yemek istiyorum
Çocuktu çünkü böğürtlen
Ben böğürtlen yemek istiyorum
Güzeldi çünkü
Ve tek başınaydı, yanında ne bir düş
Ne de bir düş kırıklığı
Sussun her şey
derken bir katre aşk kapladı evreni
zamanı aştı, çocuğa ulaştı
yazıktır ama çocuğa
sersefil etti gitti bendemi
Evet!
Ona tapıyorum ulan
O çocuğa tapıyorum işte

Ne susması hem
O çocuk konuşacak arkadaş
Konuşacak o çocuk
derken düştü yine
bir şeyler mi akıp gidiyor
kanıyor mu lan yoksa
bir şeyler mi sararıp soluyor
ölüyor mü lan yoksa
Daha çok kanatalım o zaman
Daha çok öldürelim
Daha çok
Daha da çok...

hani ucra yerlere uryan doğarız yeniden
hiç mi hiç görmediğimiz çocukluk düşlerimiz
aydınlanır belki fecre kadar
hem toprağa karıştığımızı da kim söylemiş
o ölünce göğe karışacak
ufukta yaşattığım çocuğu
bırakır mıyım lan toprağa
ben toprağa
toprak çocuğa
çocuk göğe hasret
çekeriz beş on yıl daha
neyse cezamız
yaşarız