Öylesine ünlü şair değilim ben gönülden yazarım
Herkesi gönülden severim insan halinden anlarım
Bazen çözülse de bu yolda dizlerimin bu bağları
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Her gönüle hürmet eder saygılarımı yollarım
Yere düşen olursa koşarım ellerinden tutarım
Beni yanlış anlar elini uzatmaz ise ben onu anlarım
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Yaşım genç değil biraz olsam da ihtiyar bir dede
Elimden geldiğince ben yazarım gündüz gece yine de
Gönülden sevmek gerekir derim bu dünya âlemin de
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Bu dünya gördü nice ağaları nice devlet sultanlarını
Kimisi yıktı kimisi güzelleştirdi gönüldeki bağlarını
Kimisi bilerek acıttı kimisi sardı acıyan acı canları
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Bu cihana gelen ölmek için değil midir cümle gelen
Bir lokma ekmek bir parça aş değil midir bize yeten
Kul değil midir gönülde cümle gönülleri candan seven
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Kul Mehmet’im bu gönlüm yandı külleri kaldı
Gönülleri gönülden sevdim sanki bu gönülleri baldı
Baktım gidenlere acep arkalarında neleri kaldı
Kendi halimde gönüldeki acıları sızıları ben yazarım

Mehmet Aluç /Kul Mehmet