Nasıl duymazlar nasıl, çocuk çığlıklarını!
Ölüler kadar sağır duran kalabalıklar.
Dalgalar bulamazken derya sığlıklarını;
Toplasan tam olmuyor dağınık ondalıklar.

Dini zulmüne sebep gösteren mushafsızlar,
İnancın vicdandaki saflığından beslenir.
Geceyi cehenneme çeviren insafsızlar,
Gündüz sahte yüzlerle ölenlere seslenir.

Her sorti, uykusunda yerle bir eder barkı,
Evladının üstüne kapanmış bir annenin
Çığlığıyla büyüyor yüreğindeki korku;
Söyle be zulüm gözlü, var mı haklı nedenin.

Bilmeli ki dağların dorukları kir tutmaz.
Ölümle de silinmez ihanetin karası,
Bağrı güneş yanığı insanları korkutmaz,
Hainin namlusundan çıkan kurşun yarası!

Rüzgârın okşadığı tepeye ölüm hâkim.
Kan bulaşmış şehidin düştüğü yapraklara.
Hala anlaşılmadı rüzgârı gömenler kim?
Şehitlerin kanıyla ıslanmış topraklara.

Coşari, bu günlerde haykırmak zarurettir.
Vatan aşkı, toprakta can varsa değerlidir.
Başkasının verdiği özgürlük esarettir;
Özgürlükse uğrunda kan varsa değerlidir.