aldığım her nefes bir azap şimdilerde
tutunabildiğim her dal kadar çıplak ve mevsimsizim…


pınarlarım kurudu ağlayamıyorum
ve sen kıyamadığım sen de ağlama artık zaten
düşürme yıldızlarını gece yüklü gözlerinden


düğüm düğüm olsa da dilindeki bulutlar
şiir ol sağanaklarında dökül mevsimsizliğime hece hece


kalemden ağır gelse de adım dudaklarında
sen yine de şehrim semalarında süzül perim ve şarkı ol kanatlarında


bırak her sabah konsun yine kuşlar pencerene
bırak değsin yine güneş tenine gece sinen tül perdene
ve sen bir yudum çay niyetine bin yudum şiir demle
içelim dize dize, içelim bize


unutma ki
sen güneş yansımasısın gözlerime
her ne kadar anılar derin çizgiler bıraksa da yüzünde
acısa da dört yanın çaresizce, ağlayamasan da sessizce
kapa gözlerini ve dokun gölgelerime ışığının izinde


ateş olup yansa da gece içinde
kabuslardan sıçrayarak sarılsan da gündüze
mürekkebi donsa, nabzı atamasa da kaleminin
sen yine de sıkıca tut şiirlerini elinden üşümesin dizelerin


ölüm,
noktasında beyaz bir ışıktır
yaşamak,
senin yansımanda güneş,
son nefese kadar da ruhumuza eştir
dünya dönüyor elbet
ve döndüğü sürece de dönmek var, ölmek yok…








ilhanaşıcıaralıkikibinonaltı