Dağlar ki Anadolu’nun
Anatanrıçası Kybele’nin yurdu
Dağlar besler
Koyunu kuzuyu, kuşu kurdu...


Dağlar bulut, dağlar duman
Dağlar umut, dağlar yaman
Şırıl şırıl akan su; eriyen kar
Dağların başı dik
Dağlarda gurur, dağlarda vakar
Bereketi bolluğu Anadolu’nun
Dağlarından ovalarına akar...


Bu topraklar bin yıllardır
Bereketli doğurgan;
Artemis; arı temiz
İşte Efes, Bülbüldağı
Kutsal bakire Meryem’in
Ömrünün son deminde
Aldığı her nefes;
Evi orada yaşadığı...


Bir ucundan bir ucuna
Bu dağlardan aşıp
Mezopotamya’ya akan
Fırat Dicle sularından
İçtiler yudum yudum
Musa, İsa, Muhammed
Dört kitabı besleyen kaynak
Yön veren acuna;
Anadolu’m güzel yurdum!


Kybele, Kubaba, Hepat
Artemis, İştar;
Asena; Ay/şana/ Ayşe ana
Bu dağların eteklerinde doğdu...


Ayşe ana işte burada
Ardındaki dağlar gibi upuzun
Uzanmış yatıyor
Sessiz ve nefessiz
İçinde bir tabutun
Sonuna geldik yolculuğumuzun...

Doğduğu dağların eteğinde
Hüzünlü bulutların arasından
Güneş şavkıyor başına
Bir demet ışık
Aydınlatıyor ruhunu
Özbeöz kendi yurdunda
Doğduğu yere gömdük onu
Kan düşse, can biter
Anadolu toprağından
Üstünde koyun kuzu
Sebeplenir yaprağından...


Bu onun ebedi yolculuğu
Uğurladık sonsuza
Eşiyle birlikte yanyana
Oğlu kızı çoluk çocuğu...


Güle güle Ayşe ana
Selam söyle anama
Ayşe adı onun da, bilirsin
Şimdi dünyanız bir
Görüşürsünüz belki
Kim nereden bilebilir?!


Şaban AKTAŞ
25.12.2016 - 21. 47

Fotoğraf: Şaban AKTAŞ