Ey, gökleri salkım saçak saran bulutlar,
Gri gözleriyle ağlayan yağmur,
Yüreğim yanıyor, ne olursun dur!
Nerede, nerede kayan umutlar?

Nedir bunca gaflet, bu nasıl dünya?
Derler çocuklar hep gülmeli güya...
Yüreğimde şimdi tüter alevler,
Sarıyor çatıyı alevden devler...
Binlerce yüreğe düşüyor ateş,
Yanıyor yürekler, yanıyor evler...
Nereye uzansın küçücük eller?
Bir yanda alevler, bir yanda seller,
Tutuştu saçları bitti ümitler...

Keşke gümbür gümbür inseydin yağmur,
Keşke kollarınla sarsaydın bulut,
Artık yüreğimde kalmadı umut...
Gözlerinde söndü yanan ışıklar,
Acılar çıldırmış, uzar çığlıklar,
Pencereden düşüyor bir bir umutlar...

Anaların yüreği ateşten bir top,
Kısılmış sesleri sanmayın suskun,
Şimdi yüreklerde binlerce yangın,
Şimdi gönüller hep kadere dargın...
Kalemim kül oldu, dökülüyor is,
Gözlere doluyor acıdan bir sis...

Hangi merhem dindirir bu sancıyı?
Ne ile saralım bunca yarayı?

Defterim yanıyor, sözler ateşten,
Kalemim ateşten, yürek ateşten...

Hâlenur Kor.

30 Kasım 2016