Hilkatin muktezası düştüm ana rahmine
Hiç kimse yeltenmedi cinsiyeti tahmine
“Eli-ayağı düzgün, sağlıklı olsun yeter.”
Denilerek beklendim varılınca fehmine…

Bir tan vakti kıvranıp dönendi anacığım
Yalnızlığın narına yanandı anacığım.
Ne doktor var, ne ebe… Kesti göbek bağını;
“Nur topu oğlan!” Diye, gönendi anacığım…

Gün günü kovaladı, hafta aya bağlandı
Aylar döndü mevsime, mevsim yıla zağlandı
Yılları sıraladım, geldi-geçti bir ömür…
Kimi yılda yüz güldü, kimisinde ağlandı…

Zorluk ise zorluğu, huzur ise huzuru
Yaşamak bana kaldı, var mı bunun mahzuru?
Nihayet bir kulum ben, hükmü kazaya mahkûm;
Son sahneyi oynarım, çalar İsrafil Sûr’u.

Yaşadım bu hayatı, en emsalsiz biçimde.
Neden bilmem ki hâlâ ukdeler var içimde?
Zaten Levh-i Mahfuz’da yazılıydı kaderim,
Kaderimi yaşadım; dahlim var mı seçimde?

Meraklı Muhacirim “Nedir Ukba’da yerim?
-Diye sorar kendime, yorarım buna serim-
Yeter mi ki geçmeye Sırat-ı Müstakîm’i
Tedirgin ve umutla akan şu alın terim?”

-muhacir bozkurt-
Mustafa KÜTÜKCÜ
09.10.2016 – DENİZLİ.