Başka köy ve semtlerden kimse tur atamazdı
Tüm mahalle halkına kızlar emanet ardı
Tanıtmak için dahi sözle laf katamazdı
Benim akrabam desen bir fatura çıkardı.

Öndeki çok güzele zayıf şişman bakardı
Gözleri mavi diye bir sürü genç sarkardı
Kendileri yanarken çevreyi de yakardı
Bedenler harlanırken umumu od sarardı.

Küçük büyük uyurken biz sokağa dalardık
Eğer penceredeyse bir mutluluk kaplardık
Işıklar sönük ise inan bayram yapardık
Kapı dolaşsak bile candan bağlılık vardı.

Süslenip gezmesini uzaklardan gözlerdik
“İmirin iti gibi” arkasından giderdik
Yağmura hiç aldırmaz bir kez görmek isterdik
Görmezsek gece gündüz ten fırında yanardı.

Dünü az düşününce çok kavgalı yıllardı
Damarda hayat veren kan süratli akardı
Fikrimize uymayan cümle alem sakardı
Mecnunu çöle Leyla, bize dert salan yardı.

24.08.2016
Ahmet Çelik