İnsan seviyor bir şeyleri
Gülüyor ağlıyor
Yani yaşıyor, yaşlanıyor
Göz görüyor gözde kalmıyor
Sabah oluyor tepesinde, görüyor
Gece örtüyor üstünü, biliyor
Sonra bir daha dönüyor hayat
Ne sabah sabahta kalıyor
Ne gece gecede
İnsan seviyor, bağlanıyor ya hayata
İşte aynı böyle
Dünya sevdası dünyada bile kalmıyor
Yalnız, ölüm biraz gerçek
O da olmasa zaten,
Delirmek için herşey tamam
-Yani, hiçbir şey...-

İnsan yaşıyor ya, dar bir vakitte
O vakit ölüm ensede
Ne olduğu nasıl olduğu bilinmiyor
Zamanı geliyor ve zaman geçiyor...

Bir karınca yaşıyor dev bir ağaçta
İşte bu
Yalnızlık ve koskoca dünya  
Nasıl yolunu buluyor karınca 
Karanlıkta ve o kapkara ağaçta
Adım adım ve sabah akşam
Sanki ölüme gün sayıyor saat
Ve bu seyyar hayat
Sanki bir vedaya hazırlanıyor...

Doğumum ve ölümüm, yazılıyor mezar taşıma
Ne idim ve ne oldum dercesine..
Seyyar hayatın ortasında suskunca...
Görmüyorum artık mezar taşımı bile

Ne el uzatıyor bana sevdiklerim
Ne daha yüzüme bakıyor dünya
İşte yıllar yılı, buymuş hünerim
Üstümde bir adım ve bir Fatiha.