Aklım nerdeymiş benim be sevgili,bırakıp gittiginde anladım degerini,
Zaten hep öyle olmaz mı,sevgi anlaşılır biri bırakıp gittiginde digerini,
Ama keşke erken anlasaydım senin sevgini,alıp da gitmeden benligimi,
Şu sıralar çok durgunum,belkide her zaman oldugu gibi özlemiştirim gözlerini.

Sözler anlamsız geliyor artık,çok sade oldukca sıkıcı birazda sensiz,
Merak ediyorum seni,neler yapıyorsun nasıl yaşıyorsun bensiz,
Hayatımda ki tek güzel şeydin sen,nasıl kaldım ben bizsiz,
Öylesine doluyum,öylesine dertliyim ki,ve tabi fazlasıylada hissiz.

İnsanoglu ne garip,canını acıtan birini nasıl taşır bu kadar zaman nasıl içinde,
Aslına bakarsan,insanın sevdigi ne kendine agır gelir ne de kalbine,üşenmez yari sevince,
Bu günlerde şair olup çıktım,tabii sende benim şiirim,unuturum yaşadıklarımı sen yanıma gelince,
İçim acıyor ama yok bir çare,kalbim kanadı hergün,paramparça oldu,yalnız kaldım sen gidince..