müşkül hayatın kıdemli askeriyim yine de
izmarit toplayarak geçiyor gençliğim
eşi yok benzeri yok şu talihsiz halimin
istirahat yok, sürekli atış talimi

mecburum defansı kollamam gerek
bu sahada yalnızım, defansif oynasam yeter
zaten öyle galibetlerde gözüm yok bu avuntu
sondan ikinci ben, sondakiyse umudum

farzı misallerle kurulmuş bu dünya
ayarsız ihtimal silsilesiyle buruk rüyam
adem anadan üryan bu beden dahi ziyan
müştemilat dahi olamam artık her anlamda israf

insanlar uzakta hep gönül doldu hicran
bi hicmi yok bu mâkus halim ister imdat
ama öyle marur öyle gururludur ki hiç sorma
hiç kimse kurtaramaz belki biraz küstah


güneşe uzatamam elimi
kaçtım insanlığa yenilip
zaten çok sefilim
kapımı çalıyor bu kez efkarın delisi
bana akşamları verin alın gerisini
sevginin zerresini görmedim göremedim

bu münzevi bulutları sürdürme tanrım
onlara baktıkça yalnızlığı bi başka tattım
eledim biraz da zihnimi, kederim bi başka artık
daha da öfkelendim daha da yalan kaldım

mütevekkeli değil necaset benimle kaldı
tam istiklale eriyor oldum esaretle yandım
felaket bir harbe meydan oldu ruhum
hesap etmeden kurulduğum siperleri sel bastı

benim ikrarımı kimler yerlere attı ki
ben serden dahi geçtim yok oluştan pay aldım
nimet sayardım dostumu külfetler aldım sırtıma
bilakis müstehak bana müspit bir aptala

düşmektense atlamayı onurlu buldum her zaman
ama basiretin çözülmüyor ki sonradan
ne umdum ne buldum burun sızlatır hikayem
velhasıl kelam bendeniz öldüm hiç doğmadan


güneşe uzatamam elimi
kaçtım insanlığa yenilip
zaten çok sefilim
kapımı çalıyor bu kez efkarın delisi
bana akşamları verin alın gerisini
sevginin zerresini görmedim göremedim

Adem Oslu