telaşında yıldız kıpırtısı
kasıklarında sancılı bir karanlık
belli ki yine gece doğacak mehtapsızlığıma
ve yine vurulacak zaman gözlerinden…




anlamalıydım
uykusuzluğuma devrilen boyası dökülmüş düşlerden
adını bile bilmediğim tenimi acıtan ruhsuz sevişlerden
ve şafağına kırgın doğmayan eksik güneşlerden




kundaklara sarılı bir cennettim oysa
aklım yaralı bir martının gagasında tutuşmadan önce
tüm denizleri de ak sakallı mavi gözlü sanmıştım
kül yağmurlarında gökkuşağım boğulana dek




hiç bir secdeye alın
hiç bir serviye gölge olamadım sessizliğimde
hiç bir Tanrı da aramasın artık beni hiçliğimde
ben duasız bir mezar nasılsa bulurum devrilmişliğime




ben türkü bilmem
çok iyi “off” çekerim sövmeye başlamadan
sevmeyi de bilemedim sövmeyi de aslında
en çok ta ölmeyi sevdim galiba
bir de gözlerini




ışığına söz geçiremeyen bir güneşe yasladım sırtımı
yelkovanı kayıp bir zamanın akrep sabırsızlığı oldu ömrüm
adımlarıma düşen soğukluk kış değil bunu da biliyorum
ve tüm serçeler şahidimdir ki kanatlarımda hiç rüzgar beslemedim




aynı toprağın tenindeki yağmurduk oysa
aynı dil dik bilmediğimiz tüm alfabelerde
zincirlere vurulmuş mahcup bir çift bakıştık
açlığımıza oruçtuk içimizdeki arsızlıklarda




hayattık
buğusuna yataklık eden tüm ırmaklarda



ormandık
kuytusuna yaslandığımız tüm soluklarda



telaşlı bir kıvılcımdık içimizde tutuşan tüm yangınlarda




şimdi
sıkıca giydir
ya da ört geçmişimizin ayak izlerini


ya da dön gel neredeysen iftar vakti…










ilhanaşıcımayısikibinonaltı