Afrika’da şafak söküyor
eski şarkılardan dem vuran ud
sabahı okşuyor

açık pencere bir kitap gibi görünüyor
bahçeye bakan siyah gözler
yığılan yaprak tozlarını topluyor
çocukların hayalleri doluşuyor pencereye
şiirlerden serpiliyor gülen ağaçlar
çocukların yerine gülümsüyor
her dalında bir umut türküsü
rüzgarlarla bir kemana dönüşüyor
gülen ağaçlar sevgi açıyor

sedir ağaçları en çok umuda sargın
ceviz ve iğde dalları
maviyi çiziyor gökyüzüne
uçurtmalarını rüzgara bırakıyor çocuklar
ve hayatı güneşe çiziyor
tuvalde sulu boya rötuşlar gölgeleniyor
gülen ağaçlar yorgun
Afrika’da akşam oluyor
yasadığımız ülkede sabah

çocuklar kirlenmez büyümedikçe
yürekleri kocaman şefkat yumağıdır
akşam evinde Afrikayı açlığı düşünüyor


gülen ağaçlara sarılıyor çocuk
güneşin yüzünü sevince çiziyor
Afrikayı suya konduruyor mesela
aç bedenleri dolu dolu sofralara
akşam evinde yediğinden utanıyor
Afrikalı Marcel i
Demba yı ,
Miria yı davet ediyor yemek masasına


merhamet boğazlarında düğüm
tuvalde ağlıyor çocuk yürekler
aç kalmış
susuz kalmış coğrafyalara

bütün büyükler bunu anlamalı
kan sevgi kokmaz asla.




Ayşegül A. Karagöz