Şu karşıdan gelen insanlara bak.
Aynı şekliz değil mi.?
İnsan yani, en azından öyle görünüyorlar.

Senin yaşlarında, ben de öyle bilirdim.
İnsan, daha ne olsun ki?
Konuşup anlaşırız.!!

Öyle olmadığını anlamam uzun sürdü Evlat.
Her biri ayrı dünya
Her biri farklıymış.

Ve tecrübede buymuş meğer,
Yedikçe kazıkları anlıyorsun,
Her şekil insan değilmiş.

Yaşadıkça evlat, yaşadıkça..
Seviyorsun karşı cinsten birini,
Terk ediyor bir gün sebepsizce, acıyorsun.

Seviyorsun kendi cinsinden birini,
Arkadaşça.
Küçücük bir menfaate satıyor seni, acıyorsun.

Yok dediğinde bir akrabana,
Ya da bir arkadaşına,
Küsüyor sana, üzülüyor, acıyorsun.

Bir insan çıkıyor karşına,
Havadan sudan konuşuyorsun sözüm ona,
Anlaşman mümkün değil anlıyorsun, acıyorsun…

İnsanları sev ama Evlat,
Sakın bel bağlama.
Bir taşı sever gibi sev,
Ya da, gökyüzünde ki Ay’ı sever gibi.

Ne kırılırsın o zaman, ne de acırsın.
Sadece birileri,
Soğuk bir insan der, desin aldırma.
En azından acımazsın…
İşte mutlu olmak bu evlat ama sahte olarak.