![]() G Ö Ç
Tahtaları kararmış, sıvaları dökülmüş
Kaderini bekleyen metruk bir ev gibiyim! Her aşkın nihayeti gönüllerdeki külmüş Sevdanın ocağında ölgün alev gibiyim! Doktorlara koşturdum: “Kalbin kıvrak!” dediler “Sana böyle ne oldu eski toprak?” dediler “Dönüş aslımızadır, aksi yasak!” dediler Yollarda sendeleyen yaralı dev gibiyim. Bunca yıl bulamadım dünyanın hoşluğunu İçmedim ki bilemem gönül sarhoşluğunu… Düşünürken kendimce yaşamın boşluğunu Minareden yükselen hicaz peşrev gibiyim! İçimde bir fırtına; başta boran, tipi, kar… Temelim sarsılıyor, saçaklarım uğuldar! Ha düştüm, düşeceğim… Tut elimden nazlı yâr Yıkımcıya havale en son görev gibiyim! 11 04 2016 Salih ERDEM |
Gülseren Morkan tarafından 5/28/2016 3:19:31 AM zamanında düzenlenmiştir.