’Bildiğim, sen ve ben ve mai deniz
Ve bu akşam ki eyliyor tehziz
Bende evtar-ı hüzn ü ilhamı
Uzak
Ve mai gölgeli bir beldeden cüda kalarak
Bu nefy ü hicre müebbed bu yerde mahkumuz...’

ölü baharlar ülkesinden
selam götür sevgili
mai ölümler diyarına
sırtında sevda yükü
kanatlarında kurşun ağırlığı
yüreğin parça tesirli bomba
buruk kırık darmadağınık
bakışların sonsuza asılı
uçmayı unutmuş martı hüznünde

bir avuç deniz getir sevgili
biraz nehir biraz yağmur
ibrahimin gül kokulu topraklarında
nemrutların çıkardığı yangını
söndürecek umuduyla
ümitvar bir karınca temennisi
ve orman buğulu gözlerinin tesellisi
dicleye damla damla düşünce
yeniden dirilecek zaman
yokluğunda gölgelenen tanıyla

kıraç topraklar ülkesinden
selam götür sevgili
zevk ü sefaya meze olmuş
solgun lâleler diyarına
her gün azar azar öldüğünü görse de
gördüğünü inkar adına
kendi varlığını bile yok sayan
ve bu yüzden her anı ziyan
ölümlüye ölümü öğretmek adına

bir tutam yeşil getir sevgili
biraz haki biraz turkuvaz
sırça köşklerinde altın kalemleriyle
ruhu okşayan şiirler
ve hayat karartan kaderler yazan
ve sonra timsah gözyaşlarıyla
kendi gölgelerine mezarlar kazan
sahte renklere inat
çölleşen coğrafyamızda
sen ve ben ve mavi ve yeşil

ve...

bekleyelim sevgili
belkiler umutlara
umutlar gerçeklere dönüşünceye dek..




5nisan