Akmazsa bir damla göz yaşım
Senden şüphelenirim gönül
Rahat olursa her an başım
Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Bir gün hıçkırık çıkmazsa
İnsanlar yüzüme bakmazsa
Aşk gönlüme seller gibi akmazsa
Benimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Girmez isen düşüncelerimin içine
İzin verişen başka illere göçe
İnanmazsa hiç kimse sözüme
Derdimle ilgilenmez sayarım seni ey gönül

Dilime vurur isen kelepçe
İçinde gezen olmaz ise kraliçe
Yaşatırsan bana hayatı artistçe
Beni yakarsın sayarım seni ey gönül

Neden içinde olmaz güllerden açan bir bahçe
Gönüllere aşk ile yazmazsın dilekçe
Bana hayatı yaşatma sakın çirkefçe
Seninle yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Madem sevmezsin vaz geçersin
Neden düşürüşün beni peşine üzersin
Hiç gitmez mi sevgisiz yaşamak gücüne
Seninle yola çıkılmaz sayarım seni ey gönül

Az biraz huzurum için ne olurda yalvarsan
Her sevdiğimi gönlünü almadan neden yakarsın
Ben sana yaklaş dediğimde neden kaçarsın
Seninle insan olunmaz sayarım seni ey gönül

Bir insan senden nasıl bıkar
Seni bırakıp ta dağlara nasıl çıkar
Sende hiç his kalmamış insan seninle nasıl yatar
Seninle aşk yaşanmaz sayarım seni ey gönül

Sanma sana olurum mahkûm
Benim yerime veremezsin sen hüküm
Ben sevdiğime derim iki gözüm
Seninle çözüme ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Hani senin gülümseyen gözlerin nerede
Parça parça olmuşsun her bir parçan ayrı yerde
Neden düşürüşün beni çaresiz her derde
Seninle dermana ulaşılmaz sayarım seni ey gönül

Neden pencerene çekersin kara perde
Az gülümse mutluluk olsun gülüşlerde
Ara huzuru sen aşk denilen denizlerde
Seninle aşk çekilmez sayarım seni ey gönül

Kul Mehmet’im bu şekilde hissiz yaşayamayız bence
Sende sessiz kalma bir şeyler söyle sence
Az gülümse hayat gelecek sana sen gülünce
Seninle hayat yaşanmaz sayarım seni ey gönül
Mehmet Aluç-Kul Mehmet