Bölüşülen dostluk değildir bir dilim ekmekte,
Hüzünler bölüşülmektedir.
Uzak baharların burukluğudur tüm yüzlerde ışıldayan
Günler kısadır ve lakin geçmez
“Yirmidört saat” kitaplarda kalmıştır.

Burada her dakika saattir
Ve saatler bakılmaktan yıpranmıştır

Zaman ve mekan bir bütündür buralarda

Kara tren rayları geçmektedir tugayın kenarından
Ve gecenin tüm saatlerinde geçmektedir kara tren
Giden tüm trenler Haydarpaşa’ya gitmektedir
Vagonlar dolusu sevgi götürmektedir.
Önce Gebze’ye uğramaktadır sonra Tuzla’ya
Kartal, Pendik “ve saire” sınıfındandır
Ve son durak Haydarpaşa’dır.
Burada vapurlar almaktadır selamımı
Bu bir Beykoz vapurudur, bir İstinye feribotu
Ve gecenin alyalazında çalan düdükleri
19 numaradan duyulmaktadır.

Bir kara tren türküsü süzülmektedir koğuşumun penceresinden
Bazen “allı gelin”le sırdaş olup
Bazen gelmeyen kara trene sitem etmektedir.
Yıldızlar oynaşmaktadır berrak gökyüzünde
Dolunay küçülmekte, ikiye bölünmekte
Her parçası bir gözüne ilişmekte

Yıldızlar gözlerine dağılır ve gözlerin ışıl ışıldır
Gözlerine dalarım…
Uçsuz bucaksız deniz mavisi değildir baktığım
Yeniköy’de, Botanik Park’ta, Yeni Levent’te
Bir çift gözdür…
Ve o gözler bir yüreği ikiye bölmüştür.