Artık aldırmıyorum yokluğuna,
Sabahlara kadar içmiyorum geceleri.
Mektupları bıraktım masamın çekmecesinde,
Artık yazmıyorum.
Bol bol okuyorum bu aralar.
Şimdi Kafkanın Milanaya mektuplarını okuyorum,
Aşkın satırlarda ki halinin,
Mektuplara nasıl döküldüğünü okuyorum.
Bu günlerde canım hiç bir şey istemiyor,
Sana gel bile diyemiyorum,
Havalar bir yağıyor bir açıyor,
Hava gri,
Gökyüzünün rengi mavimi bilmiyorum.
Alıştım galiba yokluğuna,
Ama anılar hatıralar yakamı bırakmıyor,
Aklıma geliyorsun,
Ne desem hayır derdin hatırlıyormusun,
Bu bile beni mutlu ederdi,
Gülerdim.
Öyle işte,
Ben sana aşıktım,
Biliyorum derdin.
Eski günler ne güzeldi,
Eski yıllar.
Sesin bile eskilerde kaldı.
Oysa sesini duyunca dünyam tersine dönerdi,
Kalbim sıkışırdı.
Eskisi kadar seviyormuyum seni,
Özlüyormuyum bilmiyorum.
Aslında unutmak istemiyorum,
Saçlarında yakaladığım baharı,
Gözlerinde yakaladığım sevgiyi,
Gülüşündeki dostluğu.
Bakma sen bana,
Bazen böyle oluyorum.
Sen çık gel ben gelme desem de,
Hele de bir Nisan günü çık gel,
Gözüm gönlüm açılsın,
Geçenlerde evin önündeki kaldırımda bir çiçek gördüm,
Sen diye dokundum yapraklarına
Sen o çiçek sin diye onu koparmadım,
Her gün yanından geçerken gülümsüyordu.
Ve ben ona her gün binlerce öpücük bırakıyordum,
En çok da senin için.___Cengiz Yılmaz/Şiir Baba/04/03/2016