nerde birkaç damla yağmur çiselese
ben ağlamaklı olurum!
gözlerim meydanın en büyük, en parlak
ve en renkli panosunda seni arar.

metroda yer belirten cihaza
kızarım geç işliyor diye.
sokakta yürüyen bir küçükten bile
kıskanırım ben seni.

sensizliğin acısı canımı sıkar, içimi yakar
içimde beni dışarı çıkar diyen binlerce tonlarca ihtar.
beni alır; adalara, denize ve insanlara münazır
serin balkonuma götürür.
orda çayımı yudumlar;
adaları, insanları ve denizi seyredalarım.

umutlarım dalgaların kıvraklığında
öylece gider, gelir sahile vurur.
yaşantım yunusların selamında
ve sen yosunlu kayalara vuran bembeyaz köpüktesin.

biliyorum, beyaz köpüklü meleğim.
ellerime alsam kaç gram tuz olursun
bense yaralı ve elleri acıyan.
bırak hayatı olduğu gibi aksın
unutma ki sen her dem bir şeyler için varsın
İN-SANSIN

Mahsum OMAK