sen çöplüklerde hayat arayan çirkin çocuk
gözlerinin farkında mısın
gözlerindir sen değilsin seni anlatan.
o masum, mavi gözlerinde
yorgunluğun ve umudun tebessümü var.

gözlerim gözlerine değince
usulca başını eğiyorsun
sanki suçlu senmişsin gibi

şimşekler çakar yağmurlu gecelerde
çakallar ulur ve sen,
kaçarsın ümitsizce çöplüklerden
biraz yorgun, biraz kırgın, biraz korkak
ve yine mutlusun, gözlerinden belli
kurtulduğuna mutlu!

çöplükte gelecek arayan çirkin çocuk
ellerin kirlenmiş, tırnakların uzamış.
saçlarında çeşitli kirlerden müteşekkil renkler
süslemekte senin garip oynunu.

kuşlar uçmakta gökte ve sen
onlara bakmaktasın.
içinden keşke ben de
bir kuş olup uçsam uzak diyarlara
belki orada okurum demektesin.

onlar kaybolurken sen
çaresizce çöpte bulduğun
birkaç oyuncak parçasına sarılmaktasın.
bulduğun kalem kağıt anlamsız sana
çünkü sen ayrı bir okuldasın.

belkilerle avutuyorsun minik kafesini
kimselere,kendine, yanı başındaki köpeklere
kızamıyorsun sonsuzluğa uçan kuşlar dışında.
oysaki sen de kanatlanabilecek küçücük bir kuşsun
minik yüreği çapından büyük
kanatları kirlenmiş bembeyaz bir kuş

Mahsum OMAK