Abanın altında sopa gizleyen
Kâhinden, falcıdan sıdkım sıyrıldı
Fitneyi, fücuru yayıp izleyen
Karıdan, kocadan sıdkım sıyrıldı.

...

Horozu zamana nakib eyleyen
Gündüzden geceden sıdkım sıyrıldı
Sözünü daima, galiz söyleyen
Karıdan kocadan sıdkım sıyrıldı.

...

Susmanın zalimi cesaretlendireceğini hepimiz biliriz. Susmak meydanı boş bırakmaktır. Meydan boş kalınca da oraları sahiplenmek isteyenler istediğince at oynatabileceklerini düşünürler. Bu nedenle meydanın boş olmadığını yeri geldiğince anlatmak, hatırlatmak gerekir. Kimileri nezaketten, edepten, ardan anlamaz. Herkesi kendince densiz bilir. Densizin hakkından da densiz gelirmiş. Hani derler ya “Deli deliyi, tavuk biliyi severmiş.” o misal. Bu düşünce doğrultusunda yaşananların üzüntüsü ve elimden bir şeyin gelmediğini görmenin aczi içinde yapabileceğimi, gücümün yettiğini yapmaya çalıştım. Taşlama mı dersiniz, haşlama mı dersiniz, yergi mi dersiniz, sövgü mü dersiniz, yoksa hiciv mi dersiniz bilmem. Nasıl istiyorsanız öyle adlandırın. Sonuçta hepsi aynı kapıya çıkacaktır. Önemli olan adı ya da anlatımı değil duygu ve düşüncelerin yansıması. Umarım gönlümden geçenleri dizelerimle yansıtabilmişimdir. Dileğim, beklentiler doğrultusunda duygu ve düşüncelerimizin yapıcı olarak değerlendirilmesiyle gereken yerlere de ulaştırılmasıdır.

Belki çizmeyi aştım. Aşılması gerektiği için. Biliyorum, etmesine ettim, ama yine de “Edep ya hu!” düsturuyla sürç-i lisan ettimse affola.


...