Akşam oldu yine,hüzün doldu dört duvar
İçimde sen varsın,dışımda kar yağar
Yastığa baş koyduğum an,gözlerim dolar
Sen sakladığım gözyaşlarımsın benim

...

Ateş oldu sardı gönül kalemi,
Tarlasına umut ektim sevdanın…
Sevgi ile suladım gül lalemi,
Tiryakisi oldum şirin sedanın…


...

Nice gönülleri yıkar bu dünya
Neden siyahlara bandın kendini
Kara günlerden de bıkar bu Dünya

Bir gün ağlatırsa bir gün güldürür

...

Ruh gelir cenine dönüşür cana...
Gelişir gelişir benzer insana..
En güzel suretler Allah kuluna.
Sakatlık ruhta değil bedendedir.

...

Ne zaman kar yağdı
Kör abdalın ayakları ardında
Gittiğim eve…
/…/

...

Taşrada bulunan kamu fabrikalarından birinde misafirhane görevlisi olarak vardiya usulü çalışan, enine boyuna çam yarması gibi cüsseli korkutucu görünüşüne rağmen yüreği pamuk kadar yumuşak, düzgün karakterli görevini aksatmadan yapan hizmetlilerden biriydi bu Kazma. İlk okul üçten terk olmasına rağmen azmederek orta ve liseyi dışarıdan bitirip üniversiteye hazırlanan. İşletme okuyup çalıştığı fabrikaya müdür olmayı hedeflediğini söyleyen, sekiz baş nüfusa bakan azimli ve fedakar bir köy çocuğuydu Kazma.

Misafirhane görevisi olarak gündüz daimi, haftada bir nöbetçi olduğu gecelerde misafirhaneye gelen misafirlerin kaydını tutan, gidenlerin çıkışını yapmapandı. Kalıcı misafirlere sabah kahvaltısı hazırlar, akşamları çay kahve servisi yapmardı. Misafirler odalarına çekilince de, görev başında uyumamak için gece geç saatlere kadar ders çalışırdı


...

Perdeleri bana bile kapalı
Dostum bana beni sorma
Bir ben var benden içeri


...

Gizleme, saklama benden
Çoktan kaybettim izini
Nazını saklama benden

Haydi, koy bir çay içelim

...

Yıldızlar yüzer güzelliğinde
Raks eder ışıklar teninde
Güller açar özleminde
Her saniye sana dokunur her saat sende ölür

...

bir daha konuşmaz
ağzını bıçak açmaz
eski resimlerde kaldı gülümseyen yüzü
sınırsız sevimsiz şimdi
yalanım varsa bir daha öleyim

...