Vatanın bayrağına canını veren,
Ezan sesini duymadan duramayan,
Ay yıldızlı göğe yükselen, Aybüke.
Senin kanınla sulanan topraklar,
...
Devamını oku »
Dünyadan ukbâya hasılat deren
En küçük sevaba bire on veren
Madem ki emanet bu can kafeste
Şehadet nasip et en son nefeste
...
Devamını oku »
insana hep daha fazlasını öğretiyor:
daha çok konuş,
daha çok göster,
daha çok sahip ol.
Minimalizm ise
...
Devamını oku »
Bilmirem indi hardasan
Yoksa Kerbela'damısan
Ey Mücteba Ağam Hasan
Duydum gardaşın vuruplar
...
Devamını oku »
Gece ağır bir duman, çökmüş odanın içine,
Bir yorgun omuz gibi eğilmiş bu kör şehre.
Masanın ortasında yarım kalmış bir fincan,
Soğumuş bir karanlık, sanki ömürden çalan.
O fincanın dibinde yolların haritası,
...
Devamını oku »
kolektif yalanları
öyle çok inanıyorum ki
hangisi gerçek, hangisi yalan.
aklımda ki kişi…
gerçekten seviyor musun beni?
...
Devamını oku »
Soğuk bedenim mermilere emanet...
Suda mı, havada mı bilmem bu hikmet,
Hüzünlü mısralarda yaşamak üzere,
Islak oldu toprağım, bu nasıl bereket...
...
Devamını oku »
Sen efsunlu bir damlasın
Çıkmaz yolumda pusula
Ufkumu saran dalgasın
Sende suyun maviliği
...
Devamını oku »
O, fincanını masaya bıraktı ve Alaz’ın gözlerinin içine o kadar derin baktı ki, Alaz’ın içindeki o eski kırıkların yerini alan aşk ateşi yeniden harlandı. O, yavaşça Alaz’a doğru uzandı, ellerini Alaz’ın yüzüne koydu.
Sen benim her şeyimsin Alaz," diye fısıldadı. Dudakları Alaz’ın dudaklarına değmek üzereydi. "İçimdeki tüm kadınlık, tüm ruh, tüm nefes seninle anlam buluyor. Beni bir daha asla bu sessizlikten mahrum bırakma."
...
Devamını oku »
Bu romanın sayfaları ilerledikçe, Alaz’ın kalemi hep o geceyi ve o sabahı anlatacaktı. Çünkü gerçek aşk, bir kez yaşanıp biten bir an değildi; her saniye yeniden başlayan, her dokunuşta daha da alevlenen sonsuz bir döngüydü. Ve bu döngü, dünyadaki tüm kırık kalplere umut olmaya devam edecekti.
Güneş gökyüzünün en tepesine ulaştığında, odadaki o ateşli ve derin hava yerini tatlı bir rehavete bırakmıştı. Ancak ne Alaz’ın gözleri O’nun üzerindeki hayranlığından eksilmişti ne de O’nun Alaz’a olan o köklü adanmışlığı sarsılmıştı. Alaz, masadan kalkıp tekrar yatağa, o kokunun ve sıcaklığın merkezine döndü.
Çarşafların arasında birbirine kenetlenen elleri, sanki iki ayrı insanın değil, tek bir bedenin parçaları gibiydi. Alaz, O’nun parmak boğumlarını tek tek öperken, içindeki o yazar dürtüsü tamamen susmuştu.
"Bazen," dedi O, başını Alaz’ın çıplak göğsüne koyup kalp atışlarını dinleyerek, "Kelimelerinin arkasına saklandığını düşünüyorum Alaz. Ama dün gece ve bu sabah... Kelimelerin bitti. Sadece sen kaldın. Ve o sen, benim ruhumu tamamen ele geçirdi."
...
Devamını oku »
