Kırık zazım dursun duvar başında
Bir garibin ömrü kaldı peşinde
Gün gelirde adım düşerse dile
Bir türkü söyleyin mezar taşımda

...

ama bir semt var seksenlerden kalma,
tüplü televizyonun üstünde dantel,
çay bardağında yarım kalmış zamanla.
Kapısında solmuş bir yazı:
“Umut veresiye yazılmaz.”

...

İnsan ruhu, sanıldığı kadar güçlü bir yapı değildir. Dışarıdan bakıldığında yıllara meydan okuyan, acıları taşıyan, kayıplarla yaşamayı öğrenen bir varlık gibi görünür. Oysa en derinlerinde ince bir cam kadar kırılgan, bir sonbahar yaprağı kadar savunmasızdır. Belki de bu yüzden insanın asıl hikâyesi gücünde değil, kırılganlığında saklıdır.

Simya denildiğinde çoğu insanın aklına metallerin altına dönüştürülmesi gelir. Oysa gerçek simya, insanın kendi içinde yaşadığı dönüşümdür. Bir ömrün yükünü omuzlarında taşıyan ruh, her hayal kırıklığında biraz daha çatlar, her vedada biraz daha eksilir. Fakat tam da o çatlakların arasında görünmeyen bir dönüşüm başlar.

Ruhun simyası sessizdir. Gürültüyle gelmez. Bir sabah uyandığında değiştiğini fark etmez insan. Acılar yavaş yavaş işler içine. Terk edilişler, özlemler, yarım kalmış hikâyeler, cevaplanmamış sorular ve içe gömülmüş suskunluklar birikir.

...

sanki gecenin kalbi camdan bir kadeh…
ve sen geçiyorsun içimden,
ıslak bir sokak gibi,
ne zaman başlasa yağmur,
adını hatırlayan bir şehir kalıyor bende.

...

Görüntünün sancağı
Söyle bana kan nedir
Vatana katır gibi
Sarındığım can nedir


...

Düşmana ne gerek, derdim kendime
Düşsem de kalkarım derdim, kendime
Kalksam da tutacak dalımı kırdım

Yol istedim, oldum kendi yolumdan

...

Ve şimdi gülüm,
içimde bir şey kırıldı ama adı yok bunun,
adı olmayan şeyler en çok can yakar zaten.


...

Kalemi yan tuttukça
Defter beni izledi
Hasreti uyuttukça

Bekledim yazamadım

...

Sen geçtin avludan
Bir bakışın değdi
İçim yandı oradan

Kaldım olduğum yerde

...

Bu sana son mektubum kurtulacaksın!
Arasan da beni bulmayacaksın!
Çok yıprandım yeter kendime!
Aradığın sevgiyi bulmayacaksın!

...