En cahil zamanıma denk geldin,
aklımın cebinde delikler varken,
kelimelerim harçsız, dualarım yarımdı.
Yoksuldum;

...

"Okçular ! Bu Ayneyn tepesini terk etmeyin
Zafer bizim olsada yerinizden gitmeyin"
Emre itaat değil / ganimet sardı gözü,
Unutuldu bir anda/ Nebi’nin kutlu sözü.

...

Sanmayın dünya sizden ibaret sanlar.
Unuttunuz mu utanç duvarlarını,
Tarihin yıktığı kibir anıtlarını?

Bilgi sizde sanırsınız, güç sizde diye,

...

Anlatmadın…Ağlamadında.
Çünkü sen,
acının paylaşıldıkça azalacağına değil, derinleşeceğine inananlardansın.

Birini sevdin…

...

Şiirlerimde sözlerimde
Yoksunluğunun cehenneminden
Taşınıyorum
İyileşmeyi seçiyorum
Seni olduğun yerde bırakıyorum

...

Uyan Ferhat’ım

Bak arkadaşların geldi
Uyan ey Ferhat’ım uyan
Feryadım dağları deldi

...

Kurban olayim senun, o güzelum havana


Arakli, Köpribaşı, gönlümün dumanisun
Şu yalan dünyanun da, en güzel zamanisun

...

Gecenin en ücra kıvrımında, sözün gölgesinden sarkan yaralı bir şiir gibi buldum.
Uykuya yatmış nehirlerin kalbinde, suya benzer serinliğinle gözlerime kıyı çeken yakamoz oluyordun.
Gece, saçlarından süzülen yoldu.
Ben o yolu ıpıslak gölge gibi takip ettim.


...

Gözlerim kapalıyken bile seni düşünüyorum.
Açıkken zaten dünya yok; sen yoksan hiçbir şey yerli yerinde değil.
Bu acının bir tesellisi yok, yokluğunu avutacak tek bir kelime yok.
Anlatmaya çalışıyorum ama kelimeler yetmiyor, cümleler yarım kalıyor, sesim boğazımda düğümleniyor.
İnsan evladını kaybedince dili susuyor, kalbi haykırıyor ama kimse duymuyor.

...

Zaman takılıp kalıyor. Saat ilerlemiyor, nefes bile yerinden kıpırdamıyor. Geçmişten yüzüme çarpan bir gülüşte, bir bakışta donup kalıyorum. Bir insan aynı fotoğrafa saatlerce bakar mı? Bakar… Ben bakıyorum. Çünkü o fotoğrafta yalnızca bir yüz yok; ömrüm var, kalbim var, yarım kalan bir hayat var.
Oğlum…
Fotoğrafa bakarken anneliğimin sesini duymaya çalışıyorum. Sanki yıllar öncesinde kalmış bir anı değil de, tam şu an karşımdaymışsın gibi. Gözlerimi kapatıyorum, sen bana yine bakacakmışsın gibi geliyor. O bakışta her şey tamamlanıyor. Sen gülüyorsun, ben de seninle birlikte gülüyorum. Sen heyecanlanıyorsun, kalbim senin kalbinin ritmine uyuyor. O an öyle gerçek oluyor ki… Acı bile bir süreliğine susuyor.
Ama her dalışın bir dibi var.
Ve ben her seferinde aynı yere çarpıyorum. O an bitiyor. Hayat yeniden nefes alıyor. Sen yine gidiyorsun. Ve ben yine gerçeğe uyanıyorum. İşte o an içimde bir şey kırılıyor; zaten kırık olan yer, bir kez daha paramparça oluyor.

...