Her umuda koştuğumda, ayağıma ilk çemberi takan sevdiğim oldu. Ne zaman gökyüzüne bakıp "belki bu defa" desem, umutlarımın boynuna ilk ilmeği yine sen geçirdin. Ben düşmanımdan değil, en çok dost bildiğim yürekten yara aldım.
Bazen dayanamayınca volkanik bir dağ gibi patladım; lavlarım aktı hayatın en dip noktasına kadar. Kızgınlığım insanlara değil, bana reva görülen haksızlığa aktı. İçimde yanan ateş ne intikamdı ne de nefret; yalnızca hakikatin susturulmuş çığlığıydı.
Bazen de köklerine rüzgâr oldum, onları dağın en yüksek zirvesine kadar taşıdım. Bir ağacı meyvesi için değil, gölgesi için sevdim. Bir insanı çıkarım için değil, yüreği var sandığım için sevdim. Meğer gölgesi olmayan ağaçlar da, vicdanı olmayan insanlar da varmış.
Ne dipteyken amacım yıkmak oldu, ne de zirvedeyken seni ezmek. Çünkü ben yüksekten bakmayı değil, aynı hizada yürümeyi öğrendim. İnsan olmanın büyüklüğü başkasını küçültmekte değil, kimseyi ezmeden ayakta kalabilmektedir.
Şimdi susmuşsam Karacadağ'ın uyuyan volkanları gibi; sebebi takatsizliğim değil. Uğruna artık gürleyeceğim hiçbir şey kalmadı. Her suskunluk yenilgi değildir. Bazı sessizlikler, söylenecek her sözün israf olacağını anlamış yüreklerin son asaletidir.

...

Umudun tükenir yalnız kalırsan
Ara beni sevgilim inan gelirim
Sararım yaranı dokunmadan
Acını dindirir çeker giderim

...

Eskiyen ruşen, mezalim
Eksilen kaderdir, efsunu ömrün
Savrulan küldür, hicranı ömrün

Aynada hüznün gölgesi, yüzün yabancı

...

Güzel yüreklerde kelebek gibiyim
Uçarım sözcüklerle
Bir sıcaklık yayılır harlıca
Yakıcı bir yaz gibi


...

Sisli bir gölgede yankılanır adım,
Zamanın ötesinde saklıdır muradım.
Aynadaki aksim silinir yavaş yavaş,
Gerçekle yalanın arasında bitti savaş.

...

Susmak, yaşamaktan daha ağır geliyor.
Kafamın içinde bin bir kıyametin öyküsü,
Düşüncelerimi savuruyor durmadan fırtınalar.
Bir türlü toparlayamıyorum kendimi;
Sanki içimdeki bütün cümleler

...

Yarımdı sol yanım, senli bırakılmışlığım
Gözlerindi yüreğimde tutunduğum uçurum çıtası
Aklım uçarı naçar, ruhum yârda kanatsız kaldı

Tel örgüler çekilirken prangalı ruhuma

...

Bir umut saklar içimde solmayan o beyaz
Ne kadar kırsan da hayat etmem sana itaat
Düştüğüm yerden doğrulurum yarına inat

Kimi dost yarı yolda bıraktı habersiz gitti

...

Arzulu mudur acaba
Bir tank, rüyasında
Ve ne düşünür tayyare
Yalnız kaldığı zaman?
Hep bir ağızdan şarkı söylemesini

...

Sendeki cevherin hayat verdiği can gibi!
Canımla, kanımla, herşeyim senle oluştu
Sana olan sevdam, baharda açan gül gibi!

Herbir varımda varsın, senden ayrı ne ola?

...